Janusz Kurczab

wtorek, 23 listopada 2010 12:15

Urodzony 6.09.1937. Rocznik maturalny 1954. Z wykształcenia trener alpinizmu (AWF Kraków), wcześniej nieukończone studia na Politechnice Warszawskiej i UW. Wszechstronny sportowiec, jeden z dwóch Polaków (obok Jerzego Wojnara, saneczkarza i szybownika) odznaczonych Złotym Medalem "Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe" (przyznawanym za osiągnięcia rangi mistrzostwa olimpijskiego lub świata) w dwóch różnych dyscyplinach sportu. Głównie szermierz i alpinista, ale uprawiał również pływanie, narciarstwo wysokogórskie i krótko pięciobój nowoczesny. Wielokrotny mistrz Polski w szpadzie, w 1960 wystąpił na XVII Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie, zdobywca (z drużyną Legii Warszawa) pierwszego dla Polski klubowego Pucharu Europy (1961).

Wspinał się od 1957; dokonał ok. 40 pierwszych przejść letnich i zimowych w Tatrach i Alpach, m.in. brał udział w I przejściu Filara Kazalnicy Mięguszowieckiej (1962),które było przełomowym dokonaniem w taternictwie. Ponadto nowe drogi przez Ściek (1964) na Kotle Kazalnicy, środkiem wsch. ściany Młynarczyka oraz I przejścia zimowe direttissimy wsch. ściany Mniszka i pn. ściany Wielkiej Teriańskiej Turni. W Alpach I przejścia zimowe wybitnych dróg: Bonatti-Gobbi na Grand Pilier d'Angle Mont Blanc (1971), Via dell'Ideale na pd. ścianie Marmolady (1973), dr. Stössera środkiem pd. ściany Tofana di Rozes (1964) oraz nowa droga wsch. filarem Les Droites. Ponadto przeszedł wielkie klasyczne drogi alpejskie, jak Filar Bonattiego na Dru, Filary Walkera i Croza na Grandes Jorasses, drogi Major i Poire na wsch. ścianie Mont Blanc, drogę Philippa i Flamma na Civetcie, oraz Filar Wiewiórek na Cima Ovest di Lavaredo. Kierował kilkoma wyprawami w góry wysokie: Hindukusz (1972, I wejście - w stylu alpejskim - pd.-zach. ścianą Noszaka); Karakorum (1974, wyprawa zdobyła Shisparé Sar, a K. wszedł solo na Ghenta Sar (7090 m); 1976 i 1982 próby nowymi drogami na K2, odpowiednio do 8400 i 8250 m i Himalaje Nepalu: w 1978 próba na Makalu, w 1980 próba nowej drogi na Manaslu).
Janusz Kurczab był także działaczem Klubu Wysokogórskiego Warszawa (prezesem 1973-77 oraz 1981-84) i Polskiego Związku Alpinizmu. W latach 2003-2007 był redaktorem naczelnym organu PZA "Taternik". Jest członkiem honorowym Klubu Wysokogórskiego Warszawa oraz Polskiego Związku Alpinizmu.
Napisał wiele książek: "Shisparé góra wyśniona" (1976), "Filar Kazalnicy" (1976, 1995), "Ostatnia bariera" (1980), monografię "Na szczytach Himalajów" (wspólnie ze Zbigniewem Kowalewskim, 1983), przewodniki "Najpiękniejsze szczyty tatrzańskie" (z Markiem Wołoszyńskim, 1991), "Nepal" (1993), "Himalaje Nepalu" (2002, 2007), "Najpiękniejsze polskie szczyty" (1999), oraz 6 książek serii "Polskie Himalaje" (2008).
Laureat nagrody "Explorer" w 2003.

 

Polecane strony